Lapland

Moro moro!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens iets laten weten heb hé, daarom terug nieuw leesplezier. Deze keer ben ik niet alleen om het verhaaltje te schrijven, ons Eline schrijft ook mee.

Vorige week donderdag is Eline dus aangekomen op de luchthaven van Tampere. Twas een heel leuk weerzien, direct een dikke zoen (paar dikke zoenen). Samen dan met de bus dan eerst naar 't stad en dan naar m'n appartementje. Pff, twas een verre reis naar m'n appartement, dacht dat ze 3 maand ging blijven, zo'n valies zeg... en ik als echte gentleman zei natuurlijk met m'n domme kop dat ik hem wel ging meezeulen naar huis. Aangekomen in het appartementje, keurde ze eerst alles, maar alles was natuurlijk goedgekeurd (khad zelfs gekuist op woendsdagavond). Daarmee was het samenwonen begonnen: samen koken, samen afwassen, samen boodschappen doen, ... Zalig!

Zoals gezegd in het vorig verhaal gingen we vorig weekend naar Lapland, hoera! Vrijdagavond zijn we vertrokken met de nachttrein naar Kemi, een havenstadje, meer in het noorden van Finland. We waren met een bende van 12. Vijf Belgen, vijf Portugezen en twee Turken. Twee mannen en 10 vrouwen. Het was een zeer toffe en leuke bende. Ik kende iedereen natuurlijk al, maar voor Eline was het de eerste kennismaking, maar dat viel echt allemaal goed mee. Iedereen accepteerde haar direct. Eline begon zelfs Engels te praten, mirakels bestaan nog ;-). De treinreis duurde 7,5 uur, maar in die tijd hebben we vooral geslapen. Twas wel niet zo comfortabel in die treinzetels, maar het ging wel. Eenmaal aangekomen in Kemi, keer goed uitrekken en je voelde niets meer van de treinreis.

Het was dus 7h40 als we aankwamen in Kemi en plots, paniek, ik met m'n slaperige ogen wist begot niet waarover het ging, kwas meer foto's aant trekken enzo, maar bleek dat één van de Portugezen haar handtasje vergeten was. Efjes gebeld en gevraagd en alles was opgelost. Ze hadden het gevonden op de trein en 's avonds mocht ze er achter als de trein terugkeerde.

Daarna op zoek naar ons hotel. We liepen door de straten van Kemi en onze eerste indruk was: "het is hier dood". Echt niet veel te beleven. Het hotel hadden we vlug gevonden, inchecken vlug een douche'tje nemen en onze dagen plannen. 's Middags gingen we husky-rijden, s' avonds naar het ijshotel gaan eten en de volgende dag de trein nemen naar DE kerstman.

Die middag mochten we dus naar de husky safari. We kregen een volledig waterdicht warm pak die goed tegen de sneeuw kon, samen met een muts en een sjaal. Daarna nog een misverstand en een discussie over de prijs en hop, met de taxi naar de husky-ranch. Het was echt prachtig, alles lag nog volledig wit, echt veel sneeuw. Eerst een korte uitleg over hoe je moet besturen en dan weg. In twee groepen, elk een half uurtje rijden. Twas echt leuk, in de prachtige velden van lapland met die honden. 1 iemand zit op de slee en 1 iemand bestuurde de slee en halfweg wisselen. Twas de max, iets wat ik wss maar 1 keer in m'n leven zal meemaken. Na de husky-trip als de anderen vertrokken, konden we beetje met de honden ravotten en in een tent met daarin een kampvuur, een typisch Fins warm drankje drinken. Zalig.

Na de trip terug naar het hotel, de hondengeur van ons lijf wassen en dan naar het ijshotel. Op 5 minuutjes wandelen van ons hotel waren we er al. Het was een prachtig ijskasteel. Veel mooie ijssculpturen en mooie koddige hotelkamertjes. Wel niet echt iets voor echt in te slapen, nogal koud, het is -3°C binnen. Nadat we het hele kasteel eens verkend hebben konden we dineren. Overheerlijk! Eerst een bord soep met zalm en daarna rijst met kip met soort kaassaus en daarna een lekkere warme appeltaart. Alle gerechtjes, buiten de soep, zijn geserveerd in papiotten om het warm te houden, want het was wel koud. We kregen allemaal dekens om over ons te leggen. In een half uurtje hadden we gegeten. Maar het was wel supergezellig, iets wat we nooit zullen vergeten. Die avond in het hotel nog een saunatje gedaan en een glaasje wijn gedronken op een hotelkamer en dan moesten we naar bed van het hotelmanagement, twas een beetje te luid, 3 kamers hadden al gebeld naar de receptie.

Volgende dag een stevig ontbijt en terwijl ook ons lunchpakket maken en dan op de trein naar Rovaniemi, de stad van de Kerstman. Een uurtje met de trein en daarna een kwartiertje op de Santa's Express (normale lijnbus hoor). Eenmaal aangekomen konden we daar vooral veel souvenirs kopen, een lange sjaal breien, je wensen en berichtjes in de kerstboom hangen en vooral veel foto's nemen. De noordpoolcirkel stond ook getekend op de grond, we stonden gewoonweg op de Noordpool. Na alles eens goed bekeken te hebben gingen we naar het huisje van de Kerstman. Een hele gang doorlopen met veel lichtjes, liedjes en animaties en dan kwamen we bij de enige echte Kerstman. Het was een vriendelijke vent die ook goed kon lachen met ons. Vlug op de foto met hem, alles regelen en dan doorlopen, zodat de volgende groep binnen kon. Die dag nog beetje rondgekeken in het stadje, gepicknickt en op zoek naar rendieren. Het was een zeer leuke dag! Die avond terug op de trein naar Tampere. We hebben het gezellig gemaakt en Portugese en westvlaamse liedjes geleerd aan elkaar. Lachen verzekerd. Daarna weer in de o zo comfortabele zetels poging gedaan om goed te slapen. Het was een zeer leuk weekend!!

Deze week hebben we vooral veel van elkaar genoten en veel geluierd en gerust. Ook eens de stad verkennen, paar keer naar de sauna aan het meer, shoppen (een zomerjas, want het word hier toch beetje te warm met een dikke jas).

Allé, nu weet je terug wat meer. Ik zoek nog wel iets om de foto's op m'n blog te zetten, alleen heb ik niet genoeg plaats om ze er allemaal op te zetten, maar we vinden wel iets. Video's staan er ook bij.

Vele Finse groetjes!!
Moi moi

1 reactie | reageer

We zitten al in 1/3

Terve Terve!
Hier ben ik terug met een nieuw verhaaltje, dacht zo bij mezelf, het is lang geleden, dus ik zet er nog eentje op hé ;-).
Mijn stage gaat rustig, en vooral op het gemakje verder. Veel werken moet ik hier niet doen, stress heb ik hier nog veel minder. Daar kunnen de Belgen in het labo nog iets van leren. Heb al op 4 verschillende werkposten gestaan in het labo microbiologie.

- Eerst urineculturen, het gemakkelijkste.

- Daarna heb ik op Aerobe culturen gestaan, daar onderzoekt men bacteriën in wondes, bacteriën bij pasgeboren baby's om hersenvliesontsteking te voorkomen, bacteriën in ruggenmergvocht bij hersenvliesontsteking, infecties op katheders, ... Dit deel is wel nogal wat moeilijker. Je hebt veel meer soorten testen die je moet doen en niet alle bacteriën zijn belangrijk omdat het normaal is dat ze daar voorkomen, dus je mag ook niet teveel doen, zalig! :-P.

- Daarna stond ik 2 dagen op de werkpost waar men stoelgang controleert. In die post controleer je voornamelijk op Salmonella (ook andere, maar dan wordt het te moeilijk) en eventuele parasieten (lintwormen,...). Dat is het minst leuke werk, maja, moet ook gedaan worden. Het labo is wel zeer goed georganiseerd daarvoor. Je werkt in een trekkast waar voortdurend wind passeert. Zo is er niks van geurhinder ofzo en dan is het werk wel behoorlijk aangenaam. Dit labo is omwille van die geurhinder niet in het groot labo, waar men al het ander werk doet. Maar als je in dat kleiner labo'tje binnenkomt merk je helemaal niets van de geur.

- Deze week vindt ik het leukste. Kmag werken met bloed. Allerlei micro-organismen zoeken in bloed. Een moeilijke woord is Sepsis. Wel een werkpost waar je goed, georganiseerd en adecuaat moet kunnen werken, want je moet met naalden, spuiten en eventueel geïnfecteerd (aids) bloed werken. Zeer goed oppassen dat je je dus niet prikt met één van die spuiten. Kan vaak voorkomen bij mensen met een verminderde afweer, zoals vb bij aids-patienten, dus oppassen geblazen. (Bijlange niet alle stalen zijn zo gevaarlijk hoor!!) Ondanks dat risico vind ik het wel de leukste werkpost. Het grootste werk, bacteriën opsporen, wordt met een toestel gedaan. Als het toestel dan bacteriën detecteert, bepalen wij welke specifieke bacteriën er wel niet inzitten, het moeilijkste werk.
Vandaag heb ik wat fotootjes genomen in het labo, alléja, tis te zeggen, Taru, m'n o zo toffe begeleidster in het labo heeft foto's genomen terwijl ik werk. Zo zien jullie eens hoe het labo enzo eruit ziet.

- Volgende week heb ik een weekje congé, want kheb hoog bezoek ;)

- En daarna start ik op een andere afdeling in microbiologie, maar dan werk ik niet meer met bacteriën, maar met virussen (vb Griep).
Maar er bestaat meer dan werk natuurlijk! Deze week ben ik paar keer weggeweest naar tstad. Vrijdagavond en gisterenavond waren er 2 studentenfuiven voor internationale studenten. Sfeer zat er goed in, twas echt leuk! Nadeel is wel dat het uitgaan verschrikkelijk duur is.
Het is Pasen deze week en dat merk je ook in het labo enzo. Overal plaatsen ze kleine potjes speciaal gras, typisch Finse plantjes die altijd rond Pasen worden uitgezet. Rond Pasen eten ze hier allemaal een soort typisch Fins dessertje, Mämmi genaamd. Om het met mijn stagebegeleidster haar woorden te zeggen: "it tastes sweet, but it look like shit". Awel, het is zo. De smaak kan je vergelijken met luikse perensiroop, maar dan niet zo glad en minder zoet. Het is de bedoeling dat je het eet met suiker en room. En ja, je bent maar 1 keer op Erasmus, dus heb ik het maandagavond geprobeerd. Het smaakt niet slecht (ook niet supergoed, maar met veel suiker...) maar het is wel enorm zwaar! Het lag de hele nacht en dinsdagmorgen op m'n maag, met ‘t zuur als gevolg. Indien er liefhebbers zijn, kheb der nog liggen in m'n frigo, kwil ze wel eens meegeven met Eline. Der staat een foto op m'n blog.

Ik zei in het labo dat ik het geprobeerd heb en dat het me maar klein beetje bevallen was en ze waren zooo onder de indruk dat ik het geprobeerd heb, dat ze allemaal typische gerechten zochten. Ze dachten dat ze het hadden, tziet der ook uit als shit, het is zwart en in een worst gedraaid, jaja, bloedworst. Maar nee, i k ken het en kvind het nog lekker ook. Ik gaf hen de tip dat ze het moeten bakken met appeltjes, dat kenden zij dan weer niet. Ben benieuwd als ze het zouden proberen.

Deze week had ik m'n eerste Finse les. Toen ik de leerkracht voor het eerst zag, moest ik, kweetnie hoe het komt, direct denken aan Miss Vintevogel (Slechtse lerares ooit int middelbaar), ze heeft ook blond langer haar, draagt een slodderkleedje en ze was te laat en liep door de gang. Kdacht, ooo neeeeee, maar toen we in de les zaten, bleek dat het een hele vriendelijke is, oef... M'n eerste Finse woorden en zinnen heb ik dus al geleerd:
- Terve! Mitä kuuluu?
- Kiitos hyvää. Enta sinulle?
- Ihan hyvää, kiitos.

- Ole hyvä.
- Kiitos

- Kiitos
- Eipä kestä

Zeg zelf, voor zo'n slechte talenknobbel als ik is da wel een hele prestatie :-D. We zitten met stuk of 10 in de Finse les, samen met een paar Spanjaarden en Italianen, tof hoor!

Zo, morgen krijg ik dus bezoek en ga nog beetje opruimen ;-)

Tot de volgende! Dit weekend gaan we met bende van 10 internationale studenten en Eline ook, naar Lapland, daar krijg je ook wel verslag over!

Moi Moi

3 reacties | reageer

Tampere

Kijk si, terug een nieuw verhaaltje. Als da niet rap is ;-).
Het Finse leven gaat hier op het gemakje door, lekker rustig, zonder enige vorm van stress. Echt, niemand heeft hier stress. Het begint lente te worden in Tampere. Jammer genoeg... Da valt echt op, in 't stad zijn de wegen al allemaal vrijgemaakt, voor het eerst in enkele weken zie ik terug zebrapaden en hier en daar een stukje gras. Het is ook gevoelig warmer. 's Middags is het nu meestal boven de 0 graden. Heb geen muts meer nodig, sjaal is meer dan genoeg.

Ben hier nu al enkele weekjes in Tampere en de Finse cultuur is wel nogal verschillend als die in België. Finse mensen zijn zeer afstandelijk. Zo, als je aan de bushalte staat, moe je nie te dicht bij hen komen, en als je te dicht komt, gaan ze wel een stapje achteruit.

Wat mij ook enorm opvalt aan de bushaltes, zijn de rare mensen. Echt, sommige Finnen zijn echt raar gekleed enzo. Vb. meisjes met legerbroeken en die legerbroek dan in combats gepropt. Tgrappigste van aal is da ze dan plots een rochel fabriceren en die dan zonder enige vorm van gène tegen het wiel van de bus spuwen. Wat me ook opvalt, is da er hier enorm veel kappers zijn, maar als je eens goed rondkijkt op straat, is da wel beetje normaal. Alle zogezegd Finse meisjes hebben hier allemaal gekleurd haar. Maja, gekleurd is echt gekleurd wi. Rood, groen, paars, roze, rood, blauw, oranje,... Hoe feller en lelijker, hoe beter.

Het Finse taaltje is gewoon niet te verstaan. Eind maart begin ik met een basiscursus om Fins te leren. Dinsdag en Donderdag 2 uurtjes les en heb gehoord dat je een examen van heeft, ooooneeee, nog ene :-D. Huamenta is goeiedag, kiitos is danku. Da zijn zowa de voornaamste woorden dak ken. Voordeel is dat ze in het labo goeiemorgen tgn me zeggen. Huamenta moek dus nie zeggen. Finse mensen spreken wel eigenaardig ook wi. Ze hebben nogal lange zinnen, die ze niet in 1 keer kunnen uitspreken, en het raarste vanal is dan, dat ze verder spreken als ze inademen. De raarste geluidjes komen dan uit hun mond, best grappig als je da hoort.

Zozo, nu weet je alweer iets over de Finse cultuur.

Groetjeeeees

6 reacties | reageer

Stage + Sauna

Zozo, al tijdje geleden dat ik nog iets van me laten horen heb éé. Wel, hier het volgende verhaal ;-).

Ben vorige week dinsdag begonnen met m'n stage. Eerst afspraak met lerares van de school en dan... spanneeeeeeend... naar m'n stageplaats. Eerst via een ommetoer naar het labo (stagairs mogen dienstlift niet gebruiken, flauw wi). Toen ik daar aankwam, was de eerste persoon die ik zag, Irja, verantwoordelijke voor de studenten. Ik kreeg eerst een rondleiding van haar in het labo microbiologie. Amaj, is da groot, 5 keer zo groot als de labo's in 't AZ en in St.-Jozef, een volledig verdiep. Als ze mij dan beetje meer cijfers gaven, viel ik nog meer achterover 400urinestalen in een dag, waar dak er in Oostende mss 50 waren. Ik liep zo voorbij alle werkposten en zag iedereen zo staren met een blik van: Aha, gij, gje ziet dien buitenlander, kom maar niet te dicht in m'n buurt. Best grappig, maja, da was eerste indruk, ‘t is echt zo niet.
Met Irja moest ik een hele dag samenwerken. Was niet van de poes wi, haar Engels is nie echt wa dat het moe zijn, maja, ‘t ging wel. Volledige dag heeft ze me veel uitleg gegeven en met onze handen, voeten en tekeningetje kwamen er wel. In de namiddag moest ik alleen werken, dusja, twas chill, m'n eerste dag, ‘k had er een goed gevoel bij.

Volgende dag had ik een andere mentor (Taru) die ik voor 2 weken bij me heb, op urine-culturen (das niet zo vies lik ofda je denkt wi). 'K was al een beetje begonnen en dan kwam Taru, jeetje, zo'n actief mens van 40-50jaar. ‘K dacht eerst dat een Hollandse was, alles int oranje: oranje bril, flashy oranje crocks, oranje lanyard, oranje Polar-horloge, oranje T-shirt en rost haar. Echt, meer oranje dan da, kan niet. Beetje later vroeg ze dan zelf: ‘heb je al gemerkt dak graag oranje zie??' en mijn antwoord was: "aaaja, nu je het zegt'. Ma echt, Taru is zalig om mee samen te werken. Haar Engels is goed, op sommige woorden kunnen we wel niet komen, maar dan gebruiken we Google-Translator. We kunnen echt goed samen werken. Ze geeft me ook heel veel info over m'n eindwerk en zoekt zelf de dingen op, ik moet het niet meer doen, hoe handig is da nie...

Naarmate dak daar langer ben, begint iedereen beetje per beetje meer durf te hebben om Engels tegen me te praten en de dokters ook. Tijdens koffiepauzes vertalen ze soms dingen in het engels, over wat ze praten. Soms vragen ze dan ook eens naar België en waar dak woon en waar da ergens ligt. Taru heeft zelfs m'n adres gevraagd en heeft de hele westhoek gescreend op Google earth. Haar eerste indruk was: zo weinig bossen en meren bij jullie, enkel maar akkers :-D.

Der zijn hier wel enkele groooote verschillen met België hoor op de werkvloer.
- Ze vieren hier geen verjaardagen, maar naamdagen en brengen koekjes of taart mee naar koffiekamer.
- De dokters zijn hier in de gewone omgang evenwaardig dan de laboranten. Ze dragen ook gewone T-shirts met een afgebleekte jeansbroek daaronder. Ze noemen hier de dokters met hun voornaam en zelfs met bijnaampjes. Echt, veel betere sfeer dan in België.
- Hun middagbreak begint hier al om 10h30, ‘k verschoot nog niet redelijk. Dacht zo bij mezelf: thuis is het nu nog maar 9h30 en ik eet nu al poteten :-D. Om kwart na 11 beginnen ze dan terug ongeveer.
- De melkveehouders doen hier echt goeie zakens, heel veel Finnen drinken melk bij hun middagmaal.
-En' t geestigste van al, om 15h heb ik al gedaan :-D, na 7uur werken met lunchbreak inbegrepen
Hoe zalig kan een stage in Finland wel niet zijn... :-D

Dit weekend ook eens naar de sauna geweest. Het is een publieke sauna, bij het meer. Echt, zaaaalig. Voor 4,5euro mag je zo lang blijven als je maar wil. Het is wel niet zo luxueus als hier in België. Het is een grote houten hut van ongeveer 7 op 10, waar iedereen rechtop zit. Het kan er, als je boven zit tot 150 graden worden. Er zijn mensen die iedere dag komen en er een sport van maken om zo lang mogelijk te blijven zitten en om de 30seconden 3 pollepels water op de stenen gieten. Als die echte toekomen wordt het pas heet. Maar dan, achter 10 minuten zweten kwam het tofste. De afkoeling: een duik in het bevroren meer, alléja, duik, gewoon keer tot aan je nek in da water en zo rap mogelijk weer uitkomen, want je bent héééél bevangen door het koude water en je moet achter lucht snakken. Ik neem altijd een touw vast om me terug naar de trap toe te trekken want zwemmen lukt me echt niet door de koude. Die echte, die iedere dag komen, gaan dan eens op hun gemak 3m verder zwemen en keren dan eens op hun dooie gemak terug, de zotten... Na de frisse duik nog 10 minuutjes buiten zitten om af te koelen en dan terug in de sauna. Dit moet je zo 5 keer doen en zou zeer goed zijn voor de gezondheid en voor je velletje.

En eigenlik, mis ik Eline enorm...

Zo, je weet nu terug iets meer. Tot het volgende verhaaaaaal...

Groetjeeees

2 reacties | reageer

Uitgaan in Tampere

Vrijdag heb ik voor het eerst het uitgaansleven in Tampere verkend en het is bijzonder goed meegevallen. Één van mijn tutor-studenten nodigde me uit om samen met haar en haar vrienden te gaan kijken naar een ijshockeymatch op TV. Het ging om de match Finland-USA, de halve finale op de olympische spelen in Vancouver. Ze nodigde me uit om te gaan kijken in Bar Passion, een mooie lounge-achtige bar, waar zeer veel volk was, allemaal vol spanning aan het wachten tot de match begint.

Dusja, een café gaat nie zonder een pintje éé. Ging zo na de bar en bestelde een pintje. Ze namen zo'n 40cl glas. Ze zette het onder een automaat en drukte op een knopje en het bier liep in het glas. Toen had ik al een idee van, oooojeee, wat is me da hier. Ik kreeg dus pint die gewoon in het glas is gelopen en waar mss 2mm schuim op stond. Ze zouden hier beter iets leren van de Belgen hoe ze pinten moeten tappen. Kga Greetje keer moeten zeggen dat ze naar hier komt en die Finnen, deftige pinten leren tappen. Het bier smaakte ook nie echt goed, het was goed voor ene keer. M'n tutorstudente vroeg zelfs: "vind je da bier lekker". Kgaf haar eerlijk m'n mening, dat het slecht is en dat Belgisch bier stukken beter is.

Die vrienden van m'n tutorstudenten waren echt heel vriendelijk. Ze vroegen direct van waar dak ben en ze deden echt de moeite om Engels te praten. Natuurlijk praten ze ook Fins tegen mekaar, maar als ze met iets lachten, vertaalden ze het direct in het Engels. Ze vroegen ook veel over België en over onze sporten, zoals de koers natuurlijk. Ze waren echt geïnteresseerd, kwas blij.
10h, de match begon, vol spanning zaten alle Finnen te kijken, echt, allemaal zenuwachtig met hun handen klappen. Da café zat echt vol, sommigen zaten op de grond te kijken. Nogal een geluk dat er 5 videoschermen opgesteld waren. Man, ik zag hoe da begon en die puk gaat nog rapper dan een pingpongballetje in een wedstrijd éé. In 1 shot zit die puk 20 m verder, je moe echt geconcentreerd kijken als je mee wilt zijn met het spel. Nuja, de match is nog maar begonnen en hupla, USA maakte hun eerste punt al. Iedereen kweetnie hoe pissed, ma ze wisten toen nog nie wat hen nog te wachten stond. Ze match was nog maar 12 minuten bezig en USA stond al voor met 6-0, thah. Ik was de enige die daar nog beetje kon lachen.

Een hockeymatch bestaat uit 3 times. De match verliep voor de rest maar beetje saai, want de stand veranderde niet tot halfweg de 3de time. Dan konden de Finnen toch nog een doelpunt maken, een klein applausje volgde, maar het was verre van een staande ovatie.

Zo na de match en 2 glazen van da bier-achtig drank gingen we terug naar huis. Maarja, eerst nog eens een stop maken aan de Hesburger, een soort McDonalds, maar dan in Finland. Heb nog en hamburgertje genuttigd en dan maar met de bus terug naar huis.

De volgende dag heb ik vooral veel gewerkt aan m'n eindwerk en natuurlijk heb ik ook gekeken naar de openingsklassieker van het wielerseizoen. Man, was ik blij dat livestream van sporza goed werkte, zo kon ik echt de koers bekijken, lik ofdak in België zou doen.

Die avond was ik uitgenodigd op een feestje, op het kot van enkele andere Belgische studenten, ook van KHBO Brugge, die verpleegkunde en vroedkunde studeren. Het was echt een internationaal feestje hoor, er waren veel verschillende nationaliteiten (Belgen, Hongaren, Portugezen, Duitsers). Het was dus een ideale gelegenheid om m'n Engels trg goed bij te schaven. Het lukte redelijk goed met m'n Engels, soms beetje zoeken achter woorden, maja, het ging. Het was echt leuk, zo socializen met verschillende andere studenten. Zo was ik dan, samen met Hannes (student KHBO oostende) aan enkele Duitsers het probleem aan het uitleggen over de Belgische politiek en het probleem Vlaanderen-Wallonie, ze verstonden er niet veel van. Zo werd het vlug 1h en gingen we met z'n allen nog naar ‘t stad. Ik ben maar naar huis geweest, want moest om 2h m'n bus bemachtigen naar huis.
Ben echt blij dak het uitgaansleven ontdekt heb.

Groetjeeeeees

4 reacties | reageer

eerste vier dagen

Het is nu vrijdag, ben nu 4 dagen in Tampere. Alles begint zo'n beetje op z'n plooi te vallen.

M'n vlucht naar Stockholm ging zeer goed. Vriendelijk op het vliegtuig en zonder vertraging aangekomen op Arlanda. Daar zat ik dan voor ongeveer een uurtje. Het is een zeer groot vliegveld. Heb in die tijd gezocht naar een horloge, maar die waren allemaal lelijk en ouderwets, kga m'n verblijf in Tampere wel verderzetten zonder horloge. De honger kwam op, in de terminal zijn er veel tearoomachtige dingetje. Heb het dan maar veilig gespeeld, en gekozen voor een lasagna. Das altijd lekker. Kwam aan dat buffet, oei, dat zweeds taaltje, nie te verstaan. ‘Heihei, bla bla bla'. En ik gewoon:" nen lasagna please and a coca cola". 10 minuten later stond het er al. Man, da was vlug op, had echt grote honger. Heb dan nog beetje rondgelopen door de terminal en dan naar de juiste gate, richting Tampere. Kwam aan de gate, zo'n 20 man, stond klaar om ook naar daar te vliegen. Om naar het vliegtuig te moeten, moesten we een busje nemen, die ons naar het toestel bracht. Ik moest dus een meter of 3 wandelen om op die bus te stappen, toen voelde ik voor het eerst de winterse temperaturen van het hoge noorden en amaj, twas koud wi, en op die bus ook, da zijn temperaturen waar dak aan gewend moe raken. Als ik daar aankwam, zag ik het staan. De saab 2000, mijn vliegtuigje, klein ding, met nog propellors. Dacht da saab luxueuze cabrio's waren, maar da vliegtuigje toch nie wi. Als we opstegen, lawaai da da maakte, man, nie te doen. Maja, alst geen veilig ding was, zou ek der nie op mogen, had er dus wel vertrouwen in. Zo vertrok ik, in da ding, naar Tampere. Op da vliegtuig kreeg ik een beetje m'n rammetje en ben dan maar in slaap gevallen. Een tijdje later kwam ik wakker, door de ‘ping' dak hoorde om m'n gordel trg aan te doen.

Beetje later landde ik dan in Tampere. Kzag het vliegtuig dalen op en witte landingsbaan. Dacht zo bij mezelf: ‘amaj, tis topen dat ie daar nie op begin te slippen'. Maja, alles ging goe en als het vliegtuig stil stond, middn op den tarmak, mochten we uitstappen en gewoon in ons eentje wandelen naar het gebouw. Man, is da nen klein vlieghaventje. Ik kom daar binnen en zag daar 1 bagageband van mss 5m lang. 2 minuten later kwam m'n bagage aan. Da was een moment van opluchting. Als ek m'n rode koffer van 30,5 kg zag aankomen. En dan... da opheffen, best dat er wieltjes aanhangen en zo wandelen naar de uitgang. Als ik aan de uitgang kwam, zag ik daar 2 blonde meistjes die zo keken van: ‘zou da hem zijn???'. En ik zo: ‘Hi, I'm Niels from Belgium'. Ze begonnen direct terug te babbelen en vroegen hoe m'n vlucht was enzo. 1 van die studenten ging om haar auto en we propten alles er in, want twas maar een kleintje wi, nen Toyotatjen. Zo vertrokken we richting m'n appartementje. Op van die met ijs bevroren autostraden (zonder file). Ik keek rond me en zag een groot wit landschap, oo zo mooi. De studentjes vroegen zo beetje wa dak deed enzo. Kwas blij dat ze beetje tegen me babbelden, anders zou er beetje rare spanning hangen. Als ze tgn elkaar bezig aant praten waren, was het in het Fins en dacht ek zo: ‘miljaaaaar, waarom enk nie voor Groningen gekozen, kzou der dan iets van verstaan ?' Maarja, als je da landschap toen zag, was m'n gedacht weer helemaal anders.

Een kwartiertje later kwamen we aan bij m'n appartement. Tzag er mooi uit aan de buitenkant. Tkon ook nie anders, twas 2 jaar geleden maar net gerenoveerd. We kwamen binnen en we moesten naar het vierde verdiep. Vol spanning stond ik in de lift te denken van: ‘hoe zal m'n kamertje er uit zien'. We kwamen op het vierde verdiep aan, en 1 van die blondines ging direct naar de eerste deur. Ze trok de deur open en ze zij dak eerst binnen mocht (Hier ist mss gentlemen first). Kwam zo in gangetje plofte m'n koffer daar en liep direct door naar de kamers. Één slaapkamer, één keuken en één badkamer en toen dacht ek, yesss, da ziet der ier goed uit :-P. Hier wil ek wel leven voor nen maand of 3. Ik begon alles beetje te bekijken, lichten proberen, aan chauffage voelen, etc en zag dat alles goed is. Dan laptop uithalen, internet checken en 1 van die studentes zei dat ze ging bellen naar de verantwoordelijke van de informatica. Na 3 keer door verbonden te worden, vertelde nen vent dat ie hier in kwartiertje ging zijn. In die tijd legde ze een beetje de busverbindingen uit om aan de school te komen en zei ze ook waar ik de volgende dagen naartoe moest, dinsdag, om 13h int school, 2de verdiep. Die school is hier zodanig groot, dat ze plannetje gaf aan me, waar ik juist moest binnengaan om op de juiste plaats te zijn. Ze gaf me terwijl ook een plannetje van de stad, zeer handig, want heb het al veel gebruikt. Daarna checkte ik vlug eens m'n valies. Deed hem open en zag direct dat m'n snoeptaart, die ik de zondag gekregen heb van valerie, nog volledig in m'n valies zat. Heb dan maar het plastiek ervan getrokken en de 2 finse getrakteerd met nen snoeptje en zelf ook maar 1tje gegeten, of 2, of 25, tzijn goedjes :-P. Het volgende dat ik checkte, was m'n fotokader dak van Eline gekregen heb, die was echt belangrijk voor me, want er staan zoooveel mooie foto's op van ons. Ik heb die tussen m'n kleren gestopt, zodat het glas niet zou breken, en oef... nix aan de hand. Hij is nog volledig intact. De 2 finse waren ook superenthousiast met dat kader. Ik toonde direct wie Elinetje is en ze lachten eens met al de foto's. Ze hebben ook m'n survivalpakket gegeven, daarin zitten lakens en keukengerief die zeer goed van pas komen, hier in m'n appartementje.

Daarna moesten ze weg, ze hadden de volgende dag een examen van klinische chemie. (Alsk dinsdag toen vroeg hoe het gegaan was, haddn ze het nie goe gekunnen, te weinig geleerd, sorryyyyyyy :-P). Kwartiertje later kwam de PC man dan. Ik dacht dat informatica-nerdjes goed engels konden, ma hier in Finland nie wi, goeie noene. Ik kon beter m'n Engels dan hem :-P. Die heeft da hier dan ma vlug geregeld en alles kwam in orde. Google verscheen op m'n scherm. Salut meneertje, bedankt voor de info en skype opstarten. Direct naar Eline gebeld. Kwas content om haar te horen. Daarna nog eens naar thuis gebeld en daar was ook alles ok. Kwas blij, en zij ook dat ik goed was aangekomen. Heb dan maar een paar uurtjes op skype gezeten. Toen kwam de honger... "shit... kheb hier geen eten, wa nu..., kan toch nie op snoep en kraantjeswater leven..., ben dan maar eens naar buiten geweest en daar gezocht naar een winkel. De K-market zeiden de Finse studentjes, maja, twas donker, 8h 's avonds en heb natuurlijk niets gevonden. Uurtje later was de honger echt nie te houden en heb ik maar m'n stoute schoenen aangetrokken. Ben naar m'n buurman geweest. Die was zeer vriendelik en gaf me direct een doosje fishsticks en beetje olijfolie. Die heb ik dan maar vlug gebakken en in 1...2...3 binnengespeeld. Tzijn maar domme fishsticks, maar die hebben echt gesmaakt. Heb dan nog beetje met Eline en mama op skype zitten babbelen en dan maar gaan slapen. Mijn eerste nacht in Tampere.

De dinsdagmorgen moest ik naar de conciërge van het appartement. Waarborg betalen en alles regelen voor huur enzo. Da madamtje was beetje aan de vieze kant, maja, kverstond het wel, die nacht was er enorm veel waterschade in ander appartementsblok en er stond een gezin in de kou en ze moest een oplossing zoeken. Alles was vlug geregeld en kon al vlug terug naar m'n appartmentje. Beetje later ben ik terug op zoek gegaan naar de K-market, en... gevonden. Tis nog een grote supermarkt, waar ze veel hebben. Heb dan maar m'n eerste inkopen gedaan. Hmmmmm... probleem, alles in staat hier int Fins opgeschreven. Heb dan maar beetje op de prentjes afgegaan wat ik allemaal mee moest doen. Broodjes, fishsticks, appels...

Dinsdagmiddag moest ek naar de international office van de school TAMK, daar kreeg ik heel veel uitleg over de stad Tampere en de school. Zo kreeg ik informatie over de busregelingen, waar ik gsmkaart kan kopen, buskaart kan kopen, het Finse schoolsysteem, enz. Ik kreeg ook een rondleiding in de school zelf, zo kreeg ik de computerlokalen, het studentenrestaurant en zoveel meer te zien. Toen ik daar buiten kwam, liep ik daar nog beetje rond en op het moment dat ik naar huis wou vertrekken, zag ik plots in de lift, die Brugse studenten van verpleegkunde. Yess, gevonden, zo per toeval en zo snel al. Heb klaptje gedaan en ze nodigden me uit, om zaterdag naar feesje te gaan, bij hen op hun kamer. Zo, eerste inburgering al gedaan. Daarna ging ik nog eens naar het bureau van TAMKO, een studentenvereniging hier in Tampere. Heb daar m'n survivalpakket betaald en een lidkaart aangevraagd.

Toen ging ik maar terug naart stad, op zoek achter nen busabonnement. Maja, da madamtje van intenational office had verkeerd aangeduid op kaartje en heb het nergens gevonden. Alléja, hebt wel gevonden, maar twas toen al gesloten, ok ja, de volgende dag dan maar é. Kging dan wel nog op zoek naar een R-kioski (gazettewinkeltje). Die R-kioski had ek vlug gevonden, in iedere straat is wel zo'n winkeltje. Daar heb ik een nieuw, Fins gsmnummer gekocht. Dat gsm-nummer kan je vinden op Facebook, als je het nodig hebt. M'n Belgisch nummer ligt nu af en kan je niet meer naar bellen.

Op woensdag moest ek naar Marja Kuparinen, de verantwoordelijke voor m'n opleiding. Met haar heb ik beetje papierwerk doorgenomen. Tzag er allemaal zeer goed uit, we hebben stage overlopen en gekeken wanneer ik op welke dienst moest staan. Alles was zeer goed geregeld. Daarna heb ik nog een rondleiding gekregen, waar de labo's enzo zijn voor m'n stage. Ik mocht ook eens de labo's van de school bekijken. Die zien er zeer mooi uit, en groot. Zoveel microscopen. Ze hebben dan ook 4 keer zoveel studenten dan wij. Ik kreeg ook een locker, waar ik m'n kleren kwijt kan, als ek m'n labotenue moet aandoen. "Labotenue??? Excuse me..." en ja, we gingen dan ook nog achter nen wit tenuetje, met witte schoenen, dak moe aandoen int labo. Dan liever een laboschort wi, moja... das nu ook nie zo erg, tis gewoon witte broek en wit vestje. Die middag ben ek nog naar tstad geweest, beetje verkend en busabonnement gekocht, nu was het wel open.

Vandaag en gisteren ben ik thuis gebleven. Lang geslapen en vooral veel aan m'n eindwerk verdergewerkt en ook veel op skype gezeten en gebabbeld met Eline en het thuisfront. Wie nog met wij wil babbelen via skype: niels.devisch is m'n gebruikersnaam.

Groetjeeees!!!

1 reactie | reageer

Het vertrek

Zonet opgestegen uit Zaventem, zit me nu op de vlieger te vervelen, dacht bij mezelf, kga laptop eens bovenhalen.

Eline, mama, papa en ik zijn samen, om 5h30 vanuit Gistel vertrokken, natuurlijk zaten we in de ochtendspits, file à volonté, maar we waren op tijd vertrokken en hadden tijd in overschot. Eenmaal aangekomen, valies afgegeven, die 5kg te zwaar woog (30,5kg). Dan hebben we maar naar het restaurant geweest en nog een ontbijtje genuttigd. Kreeg bijna niks door m'n strot, echt, alsk Eline zag kijken naar me, dacht ik bij mezelf, welke domme kloot benne kik :-P. Tijdens ons ontbijtje, kwam den Yves ook nog toe, om me uit te wuiven en om Elinetje beetje te troosten, ze heeft het nodig.

En dan... 5 na 9, het grote moment, de Niels moet weg, alleen, de wijde wereld in, naar de kou. Man, da was zwaar, echt zwaar. Dan weet je pas hoe veel je van iemand houdt en welk klein hartje ik eigenlik wel niet heb (de tranen rollen alweer van m'n wangen en de meneer aan de andere kant van de gang kijkt ma raar wi, ja hupla, zeg het ma aan je vrouw, mevrouw ook nog ki raar kijken, subtiliteit is ook hun sterkste kant niet :-P). Ze staan daar allemaal op een rij: Eline, Yves, mama en papa en denk je van, ok, van jullie moet ik echt afscheid nemen. Eerst was Elinetje aan de beurt, we werden bijna alle twee geplet door elkaar, zo'n dikke knuffel. En ik heb ze nog maar net vast en daar komen ze, de tranen, spontaan, uit het niets, niet tegen te houden. Ik hoorde haar ook snikken, en dan breek je nog meer. Volgende is mama, ze staat daar ook al met rode, tranige ogen, kmoe zeggen, kheb haar nog nooit zo'n knuffel gegeven. Papa dan ook nog, Yves ook nog nen stevige hand geven, en dan terug naar Eline en dan denk je echt van, kga je voor paar weken moeten loslaten.

Ok, tis tijd, ik moe weg, allemaal, en recht door naar de douane, wou zoveel mogelijk achter me kijken, maar tprobleem is dat er paaltjes in de weg staan en da je verplicht bent om voor je te kijken, als je ten minste de vloer niet van op een cm wil zien. Douane, check check, doorlopen en dan komt de draai, nog laatste keer zwaaien en dan zijn ze weg. Vanaf dan is het knop omdraaien en doorlopen, anders kom je te laat. Dan kom je aan de handbagagecontrole, lange rij en denk je van shit... maja, tvlot nog redelijk goed, 2 bakjes vullen, zakken legen, door da gat en dan zie je op tschermpje je zak liggen, die meneer kijkt, kijkt beetje dichter, en denk je van... shit, wa nu. 1 van die venten komt," is da jou zak? Wil je eens open maken?", dan denk je van lap... "Hebt u laptop mee misschien?" Ok, geruststelling, tis maar voor de laptop, 1 probleem, de laptop zit vanonder, alles uit de valiesje en je ziet de meneer dan naast je kijken van: "gij crimineeeeeeel". Maja, alles was dan geregeld, alles terug in valiesje en doorlopen. Just alsk wil vertrekken wordt diezelfde meneer da raar keek gefouilleerd en denk ek bij mezelf "phah, sukkelaar, van mij wast zo erg wel nie wi". Ik kijk op m'n horloge, shit, thuis vergeten, kijk op m'n gsm en zie dat ek binnen 4 minuten aan m'n gate moe zijn, oneee, huppel huppel, lopen door zaventem, recht naar gate 47. "ja meneer, tis aan 46 da je moet zijn" in haar gebrekkig Vlaams. Hup, naar gate 46, aanmelden en dan: "ja, je mag nog half uurtje wachten". Dan denk je van, "waarom zetten ze dan op d papier dak hier nu moet zijn" (momentje, kword gestoord door hostesse, wat dak moe hebben om te drinken,"ne cola please", m'n eerste woorden Engels).

Ok, gate gaat open, instappen, vliegtuig vertrekt. Eerste kwartier zat ik gelik op een roetsjbaan, tijdens het opstijgen draai langs hier, dan weer langs daar, m'n hoofd draaide lik nen tol, maja, nu goed op rechtdoor, alles gaat goed en dan hoor je de piloot babbelen. "Shit, welk taaltje is da begot, zweeds??? Fins???" Twas in elk geval niet te verstaan en denk je bij jezelf, ik ga da 3 maand moeten aanhoren :-D, super.

Ok, kga m'n batterij van m'n laptop nie te veel belasten, kga hem toe doen en in boek lezen van VDB. Het ergste is gepasseerd, afscheid nemen en vertrekken, nu vooral denken van, ik ga ze vlug terug zien en kga me daar ook amuseren :-P. Kga zo veel mogelijk via die blog hier, iets van me laten horen, zoda jullie ook van iets weten.

Groetjeeees!!!

2 reacties | reageer